|
agonia romana v3 |
Agonia - Ateliere Artistice | Reguli | Mission | Contact | Înscrie-te | ||||
|
|
| |||||
| Articol Comunităţi Concurs Eseu Multimedia Personale Poezie Presa Proză Citate Scenariu Special Tehnica Literara | ||||||
![]() |
|
|||||
agonia ![]()
■ am lăsat frigul să își înlăture curajul într-un crater bilunar Contact |
Comentariile membrilor
Vizionări: 3435
- - -
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - 2009-11-09 | [Acest text ar trebui citit în espanol] |
Muchas veces empiezo a escribirte sin saber qué decir...
luego, sin más, termino sin saber qué es lo que te he dicho! ¿Sabes? creo que no me importa!! Las palabras huyen libres de mí, como si ellas mismas tuvieran la voluntad de acercarse a tus oídos, a tus ojos y a tu alma!! quizá mi boca y mis manos sean sólo vehículos de una imaginación que explota y sangra! Siempre danzando invisiblemente... ¿Invencible? No... esa fortaleza que me distinguió -en algún momento- de cualquier humano (demasiado humano), ha desaparecido, zigzagueante, nítida y oscura... Anoche encendí una veladora; así como hacen los padres cuando sus hijos parten a las guerras... lo hice para rezarle a un dios en el que no creo, para acariciar una cara que distante se pierde en el ocaso, para agarrarme y tratar de hablar con mi cerebro... mientras intento dejar de pensar... Me siento sensible al viento... y a dudar. Pánico y placer!. Tú sabes que nunca es fácil susurrar e intentar penetrar nuestros infiernos... la agonía nos impulsa, nos sumerge y finalmente nos aniquila! Una imagen (quizá la tuya) se aproxima, con sigilo, me asalta y me atraviesa! Creo que la estabilidad nunca ha sido mi curso legal! Me da la impresión de que a pesar de mi inmovilidad, voy demasiado rápido, demasiado intenso... y a la vez me muestro completamente neutro. Me pregunto si yo, que no tengo práctica en reconocerme en los espejos, encendí una lámpara en medio del silencio de mi habitación, para finalmente quemar mi desnudez (y alguna parte de mi historia) con uno dos o tres leños silábicos... Yo sigo puliendo una estúpida retórica de silencio, sintiéndome en lejanía, en grandes sentimientos de torpeza y poesía (excúsame la redundancia)... Cuando, de repente, me esfumo con el tinto de esta madrugada! Tengo muchas dudas todavía, sin embargo, está canción -creo que- ya (!) te la mereces Perdón por mendigarte!
|
||||||||
|
|
|
|
|
|
|
|
|||
| Casa Literaturii, poeziei şi culturii. Scrie şi savurează articole, eseuri, proză, poezie clasică şi concursuri. | |||||||||
Reproducerea oricăror materiale din site fără permisiunea noastră este strict interzisă.
Copyright 1999-2003. Agonia.Net
E-mail | Politică de publicare şi confidenţialitate